Leon Varis

Duvarın dibi” bugün bir yer değil; ekranın içinde kurulan görünmez bir yalnızlık düzeni. Bu yazı, iyiliğin nasıl performansa dönüştürüldüğünü, gerçek iyiliğin neden yalnız bırakıldığını ve büyük öfkelerin neden ortak bir zemine dönüşemediğini anlatıyor. Penguenin sembolleşen sessizliğiyle, Epstein dosyalarının içimizde bıraktığı ama dağılmaya mahkûm isyan aynı yere çıkıyor: temas kopunca vicdan da tekilleşiyor. Sofra ise bu kopuşa karşı en eski cevap: bir araya gelmek değil, birbirini taşımak.

Hepimiz bir şeyler biliyoruz: neyi değiştirmek istediğimizi, hangi kapının önünde oyalanıp durduğumuzu, hangi “yarın”ın içine saklandığımızı… Ama bilgi tek başına yürütmüyor. Çünkü insan çoğu zaman doğruyu değil, sürtünmesi az olanı seçiyor: belirsizliği, kimliğin çatlamasını, utanmayı, başarısız olma ihtimalini bir “bedel” gibi görüyor ve o bedeli ertelemeyi öğreniyor. Kıvılcımı beklemek bu yüzden çoğu zaman umut değil; yanacak şeyleri ertelemenin kibar adı. Bu yüzden kıvılcım, çoğu zaman dışarıdan gelecek bir izin gibi bekleniyor. Ama kıvılcımı boğan şey genellikle ilham değil; kaçışın kolaylığı ve alışkanlığın ekonomisi. Çıkış büyük bir devrim değil, küçük kanıtlar: her gün az da olsa başlayan bir alan. Kıvılcım bazen beklenmez; başlarken doğar.