Geceyle Konuşmak

Her yeni bilginin zihnin üzerine ince bir beton tabakası gibi çöktüğü, unutmanın bile bir yetersizlik sanıldığı bir çağ. Zihin bir depo değilken depoya dönüştürülüyor; bilgi ise artık huzur değil, ağırlık yaratıyor. Bu yüzden bazen bir yaprağın savruluşunu bilmek, bütün günün haberlerinden daha gerçek geliyor.

Hayatın görünmez yüklerini taşırken çoğu zaman kendi içimizdeki Sisifos’la karşılaşırız. Camus’nün çağrısı bu yükü reddetmek değil, onun içindeki bilinci görmektir. Mutluluk bir sonuca değil, taşı her yeniden kaldırma anında uyanan varoluş farkındalığına dönüşür.

İnsan kendinden uzaklaştığında değersizlik hissi doğar; fakat zihin buna sessiz bir dirençle cevap verir. Üretmek, acının biçim değiştirmesi ve insanın kendi değerine yeniden tutunmasıdır. Yara kaybolmaz, ama ritmini bulan zihin onu yeni bir güce dönüştürür.

Ekonomik baskıların arttığı çağımızda iyileşme çoğu zaman ertelenen bir lüks gibi görünür. Ancak insan, tam da güçsüz hissettiği anlarda küçük adımlarla kendi dayanıklılığını üretir. Bu yazı, gündelik acının nasıl dönüştürülebilir bir malzemeye, dayanıklılığın ise görünmez bir mimariye dönüştüğünü anlatıyor.

İyileşme, insanın bilinçli bir çabayla yarattığı bir süreç değil; zihnin kendi iç düzenini sessizce yeniden kurduğu doğal bir akıştır. Dış dünya sustuğunda, düşünceler aralandığında veya sıradan bir an içe doğru açıldığında, bilinç dağılmış parçaları toplar, duyguların ağırlığını hafifletir ve insanı kendisine biraz daha uygun bir hâle getirir. Bu süreç görünmezdir; ne hızlandırılabilir ne de denetlenebilir. İyileşme, çoğu zaman hiçbir şey yapmadığımızı sandığımız o küçük aralıklarda gerçekleşir. İnsan fark etmeyi bıraktığında, zihin kendi ritmini bulur — ve iyileşme tam da burada başlar.

İyileşmek, büyük bir kırılmanın değil, bedenin ritmine yeniden bağlanmanın sessiz hâlidir. Acı yok olmaz; ağırlığı yer değiştirir. Merakın geri gelmesi, nefesin yumuşaması ve insanın kendine karşı incelmesi — iyileşmenin görünmez adımlarıdır. İyileşme, insanın kendi içinden geçerken kendine yeniden yaklaşmasıdır.

Modern insanın acısı artık görünür yaralardan değil, içsel yön kaybından doğuyor. Gürültüyle dolu bir zihin, bastırılmış duygular, kimlikten uzaklaşma ve sahte bağlantılar arasında insan kendi merkezini kaybediyor. Bu yüzden bugün acı, “bir şeyin can yakması” değil, “insanın kendinden uzaklaşması” anlamına geliyor.