Rix Av

Vibe çağında gerçeklik, çoğu zaman “nasıl göründüğümüz” üzerinden kuruluyor. İmajı taşımak, rolü sürdürmek ve “cringe” olmamaya çalışmak; insanın kendini sürekli edit’lediği bir yorgunluğa dönüşüyor. Bu yazı, algının artık sadece dünyayı değil, “kendimizi nasıl sunduğumuzu” da yönettiği yeri anlatıyor: yaşayan ben ile izlenen ben arasındaki gerilimi, görünürlük baskısını ve performans bittiğinde başlayan o daha sahici alanı.

Bazı dönemler dünyayla aramıza bir cam iner: kopmayız ama temas incelir. Bu cam bir engel değil, bilincin kendini yeniden ayarladığı bir sınırdır. Ritmin bozulduğu anlarda dünya hızlanmaz; hızlanan ya da yavaşlayan içimizdir. Ve ritim geri geldiğinde büyük cevaplar gelmez; sadece iç ses yeniden duyulur.